close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • AKTUALNOŚCI

  • 4 czerwca 2017

    Jednym z kluczowych wydarzeń w procesie odzyskiwania niepodległości przez Państwo Polskie było utworzenie Armii Polskiej we Francji. 4 czerwca 2017 roku świętujemy 100. rocznicę jej powołania.

    Starania o utworzenie polskich jednostek wojskowych na terenie Francji prowadzono w zasadzie od momentu wybuchu Wielkiej Wojny w 1914 roku. Doczekały się one pełnej realizacji 4 czerwca 1917 roku, kiedy to francuski prezydent Raymond Poincaré podpisał dekret o utworzeniu Armii Polskiej. Zgodnie z ogłoszonym dokumentem, powstała „Armja Polska autonomiczna, pod najwyższem dowództwem francuskiem, walcząca pod sztandarem polskim”.

     

    Utworzenie Armii miało znaczenie nie tylko militarne. Restauracja polskiego wojska, walczącego pod polskim sztandarem, stanowiło niezaprzeczalny atrybut polskiej państwowości i było widocznym symbolem, potwierdzającym odradzanie się Państwa Polskiego. Powołanie Armii przyczyniło się także do utworzenia w sierpniu 1917 roku politycznego przedstawicielstwa Polaków, Komitetu Narodowego Polskiego (KNP), na którego czele stanął późniejszy minister spraw zagranicznych odrodzonej Rzeczypospolitej, Roman Dmowski. Komitet od września 1918 roku sprawował polityczny nadzór nad Armią, a w późniejszym okresie stał się reprezentantem polskich interesów w czasie konferencji wersalskiej. W październiku 1918 roku, KNP powierzył dowództwo nad Armią generałowi Józefowi Hallerowi, bohaterowi Legionów Polskich. Sama formacja zyskała szybko - ze względu na kolor mundurów - miano Błękitnej Armii (L’Armée bleue).

     

    W skład Armii wchodzili głównie ochotnicy, rekrutowani w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii czy Argentynie. W jej struktury włączono także Polaków zwerbowanych z armii francuskiej, a także jeńców wojennych z armii niemieckiej i austro-węgierskiej. Na mocy porozumienia zawartego 28 września 1918 roku przez władze francuskie z KNP, Armia została uznana za „jedyną, samodzielną, sojuszniczą i współwalczącą armię polską” (armee autonome alliee et belligerante sous un commandement polonais unique) oraz podporządkowano jej formacje wojskowe utworzone poza krajem, głównie w Rosji.

     

    Z jednostek polskich w walkach Wielkiej Wojny uczestniczył tylko 1 Pułk Strzelców od lipca 1918 roku w Szampanii, a od połowy października 1918 roku także 1. Dywizja Strzelców Polskich, która zajęła odcinek frontu w Wogezach.

     

    Już po zakończeniu działań wojennych nowocześnie uzbrojoną „Armia Hallera” - liczącą wówczas około 70 tys. żołnierzy - przetransportowano w 1919 roku do kraju, gdzie została włączona w struktury odradzającego się Wojska Polskiego, odrywając istotną rolę w walce o kształt granic odradzającej się Polski.

     

    Źródło: msz.gov.pl

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: